تپوس
دَ سوات او دير دَ يښو سيمو خلق
پۀ سرو غرمو باندې لتاړ لتاړ شو
چې بۀ ئې نور منعې كول دَ سوال نۀ
هغوي اوس نورو ته دي لاس نيولي
تل ئې نفرت دَ دې څيزونو كړے
چا ورله هر قسمه وسله راوړله ؟
ژوند چې دَ چا به پۀ سكون تېريدو
چا دَ هغو ژوند پۀ تكليف كښې كړلو
ښائسته كورونه اوس دَ دغې سيمې
لكه تصوير وي دَ زړو كنډرو
كاروبارونه دَ اربونو روپو
اوس به څۀ كيږي شول دَ نشت برابر
هاغه دَ علم پۀ رڼا منور
څله تيارو له ئې دَ جهل بيائ
پۀ هاغه ښكلي او ښائسته سيمه كښې
دَ ګل پۀ ځائے كر دَ بارودو كيږي
دا دَ غمونو ډكې څو واقعې
چې واورېدلې ما دَ دغو خلقو
ډېر شوم خفه چې بۀ تركومې پښتون
دَ غېرغمازو پۀ ولقه كښې راځي

دَ چا دَ لاسه چې حالات شو داسې
بيا بۀ ئې هم مونږه خبرې منو ؟

كله چې ما پۀ ژړا اولېدله
خواله ئې لاړم ما وے ولې موري
هغې وے يه بچيه ! جنګ وو ځكه
مونږه كور كلے پرېښود دلته راغلو
مونږ چې دَ سوات نۀ تر بټ خېلې راتلو
لار كښې ناجوړه زوي مې ساه وركړله
زۀ پۀ ژړا او پۀ سلګو ووم ورته
يو څو ځوانانو رانه واخست هغه
وے موري بس دے حوصله ساته ته
ماشوم بۀ خښ كړو پۀ بټ خېله كښې مونږ
ټوټه ئې ويوړه دَ ځيګر زمانه
زۀ پۀ ژړا دغه شان پاتې شومه
بيا دَ بټ خېلې نۀ مردان تۀ لاړم
هلته بېخي مې زړګے نۀ لږېدو
زۀ ښپالبې ښپې او سرتور سر روانه
شومه پياده بيا دَ بټ خېلې پۀ لور
كله بۀ ګادې ته هم وختمه
چې زۀ بټ خېلې ته راورسېدم
پۀ اديرو راپره شوي يم اوس
چرته كښې ګورمه ټوكړه دَ ځيګر

دَ چا دَ لاسه چې حالات شو داسې
بيا بۀ ئې هم مونږه خبرې منو ؟

ډوډۍ دَ مور او بچو مخكښې پرته
بچي لګيا وو ښه زر زر ئې خوړه
مور ئې پۀ خوا كښې وه سلګو نيولي
ما ترې تپوس اوكړلو ولې موري
ته هم يو څو نوړۍ خو واخله كنه
هغې وے يه بچيه ! وږي خو يم
دَ يوې ورځې نۀ څلورو ورځو
خو مې نوړۍ دَ حلق نه نۀ تېريږي
ځكه چې زۀ راتلم دَ كور كلي نه
دَ هر طرف نه ورېدلې ګولۍ
ما ټول بچې كړل راروان ځان سره
معزوره لور مې يوه پاتې شوله
ځكه هغه مونږه راوړلے نۀ شوه
اوبۀ مې كېښودے بالټي كښې ورته
هم مې ډوډۍ ورته سړې پرېښودے
ور مې رابند كړو ورپسې دَ كوټې
بيا پۀ سلګو سلګو ئې اووئېل چې
اوس بۀ وي مړۀ كۀ نۀ ژوندۍ بۀ وي لا
حالات كۀ ښۀ شي او مونږ كور ته لاړ شو
زۀ بۀ پۀ كوم حال خپله لور اووينم

دَ چا دَ لاسه چې حالات شو داسې
بيا بۀ ئې هم مونږه خبرې منو ؟

بيا غريو نېولے هلك ما اوليدو
ما ورته اووے خوصله پكار ده
هغه وے څنګه حوصله اوكړمه
زما خو زړۀ دَ دې دُنيا نۀ موړ شو
ځكه چې كلي كښې ګولۍ وريدے
مونږه دَځان دَ بچ كېدو دَ پاره
مونږ چې دَ كوره رابهر شو كله
نو خپل منزل راته معلوم نۀ وو خو
كرفي وه مونږ پۀ ټرك كښې كيناستو ټول
ټرك چې روان شو ميزائيل راغے
ټرك شو تباه خاندان تباه شو زمونږ
ټول خوئندې روڼه او هم موراو پلار مې
پراته پۀ زمكه او هم زۀ زخمي شوم
كرفي وه څوك خواله راتللے نۀ شو
سپي او كارغان مو شو لګيا پۀ غوښو
پۀ ما كښې ساه وه ماله نۀ شو راتلے
زما خاندان شو ټول دَ سپو خواراكه
زۀ ورته ژاړمه او چغې وهم
بيا شوم بې هوشه ځان نه نۀ ووم خبر
اوس هسپتال كښې ستا پۀ خواكښې پروت يم

دَ چا دَ لاسه چې حالات شو داسې
بيا بۀ ئې هم مونږه خبرې منو ؟

يو سړے ناست وو ډېر خفه پۀ سوچ كښې
ما ورته وے ما ما خفه ولې ئې
هغه وے څنګ بۀ خفه نۀ يم بچے !
يو زوے الله وو نصيب كړے زما
ډېر زيات قابل وو او قرآن ئې ياد كړو
ما وے دَ ستړي ژوند دمه ده زما
يوه ورځ لاړلو سودا له بهر
بازار كښې اوشوه دهماكه ښۀ غټه
نورو سره زما زوے هم ښكار شولو
دَ چا دَ ظلم هېڅ پوي نۀ شومه زۀ
سپينه ټوپۍ پۀ وينو رنګ بنګ راله
پۀ لاس راغلي نور ئې هېڅ هم نۀ دي
حالات دَ كلي ډېر خراب دي ځكه
اوس مونږ پۀ كېمپ كښې ديره شوي يوخو
حالات كۀ ښۀ هم شي زمونږ دَ كلي
هاغه ښائسته بونېر تۀ نۀ ځمه زۀ
ماته بونېر اوس جهنم ښكارېږي
ځكه يوه نخښه دَ زوي هم زما
بې دَ ټوپۍ نۀ پاتې نشوه ماته
دغې ټوپۍ ته بۀ ټول عمر ژاړم

دَ چا دَ لاسه چې حالات شو داسې
بيا بۀ ئې هم مونږه خبرې منو ؟

يو بل سره ميلاؤ پۀ كيمپ كښې شومه
چې ئې دَ سترګو بهېدلې اوښكې
ما ورته وے الله بۀ خېر كړي خېر دے
آ! وے چې اوس به څنګه خېر شي وروره
زما خو ټول خاندان تباه برباد شو
ژوند وو زما دَ خوشحالو پۀ غېږ كـښې
هم پرې څادر وو دَ سُكون خور شوے
ښائسته زامن او هم ښائسته نوسي مې
لونړه مې هم دَ مور پۀ خوا كښې ناستي
زۀ ووم ډاكټر له هسپتال ته تلے
كله چې كلي ته راستون شومه زۀ
دَ كور پۀ خوا كښې ګڼه ګوڼه مې وه
زما دَ ښپو لاسو نۀ دم اووتو
چا راته اووے حوصله اوساته
كور ستا دَ توپ پۀ ګولۍ اولږېدو
ما وے چې څوك پۀ كښې بچ شوي كنه
راته ئې اووے څۀ امكان نۀ ښكاري
ځكه چې كور دي دړي وړي پروت دے
زۀ تواب ګرځكه كوڅه پۀ كوڅه
دَ پښتنو نۀ دا تپوس كوؤمه

دَ چا دَ لاسه چې حالات شو داسې
بيا بۀ ئې هم مونږه خبرې منو ؟
٭٭٭٭٭٭٭
2009/5/15___ هرات
را ولپنډۍ